سلام!

از مدت ها پيش قصد داشتم اين غرل رو بنويسم.ولی وقت نمی کردم.امشب داشتم وبلاگ گردی می کردم که يه شعر سپيد از آبجی فاطمه [حق ورديان]خوندم به اسم زندگی سگی.

جالب ايجاست که اسم اين غزل هم زندگی سگی ه! با اين تفاصيل اين غزل رو تقديم می کنم به آبجی فاطمه که اين اواخر کارهای فوق العاده خوبی رو ارايه داده.

زندگی سگی

موی ت سفيدتر شده، بخت ت سياه تر   از هر چه عمر رفته، رهاورد مسخره است

حالا که هيچ راه فراری نمانده است   با سر بزن به سنگ! عقبگرد مسخره است

بيخودترين حکايت يک نسل عاشقی است   ـ تشکيل خانواده، بقا، بچه، زندگی ـ

يک عشق سرخ اگرچه مقدس، اگرچه پاک   اما کنار وسوسه ای سرد مسخره است

زن وامدار شهوت مرداست؛ عکس اين هم صدق می کند و تو مردی و وامدار

فکر شکايت از هوس سرکش ت نباش!    قانون برای اين سگ ولگرد مسخره است

اصلن چرا شکايت!؟ خر باش و کار کن   تا ذره ذره آب شوی در حماقت ت،

هی دست و پا بزن، سر و گردن بکش! ولی    با دست های بسته عملکرد مسخره است

زن فکر می کند که خودش مرد زندگی است   زن مرد زندگی است!! ولی مرد نيست؛ مرد

گاو است در تحمل شخم هزاره ها    اسبی است چارنعل... و اين درد مسخره است

درد اينکه: زجر می کشی اما نمی کشی!   درد اينکه: ضجه می زنی اما نمی زنی!

درد اينکه...؛ نه! به من چه، خودت درد واضحی   توضيح درد پيش زن و مرد مسخره است

گنديده های آخر يک ماجراست عشق   يک اتفاق مسخره ی نابجاست عشق

من بعد مثل کولی ی ولگرد عاشق م    هرجا که شهوت م فوران کرد عاشق م

عروسک شعرم احتمال بارانی است

که ابتداش آرام،انتهاش طوفانی است

 

وجود خارجی اش را نمی شود فهميد

نه «نيست» هست و نه «هست» است؛ هست اما نيست

 

گل است؛ ــ بی بروبرگرد ــ يک گل کمياب ــ

که ريشه اش سنگ و شاخه هاش سيمانی است

 

به قول من سرسخت است ــ کوهی از آهن ــ

ولی به قول خودش ابتدای ويرانی است

 

و شاعر است و هنوزا ــ هنوز تب دارد

که شعر های ش اغلب ــ هميشه هذيانی است ...

 

عروسک م امشب عاشق من است،ولی

دو کوچه پايين تر خانه ای چراغانی است!

گمان کنم کمی از سوژه پرت افتادم

نه گل، نه کوه، نه شاعر؛ ــ همانکه می دانی است

 

نه تو، که دستفروشان شهر می دانند

عروسک شعرم دختری خيابانی است

  تو ظاهرا” آدم در حقيقت اما سگ

ملوس و نازی و کابوس گربه ها را سگ

 

تو هر چه عاشق تر می شوی دريده تری

دو پله پايين مجنون، سه پله بالا سگ

 

تو آنقدر فمينيست ی که از لج و افراط

به ايسم تو مادر آدم است و بابا سگ

 

من آدمم، نسب م می رسد به پاکی ی خاک

ولی تو در وسط موج های دريا سگ

 

لگد به بخت کج ت هر چه خورد عوض نشدی

عوض نمی شود از ضرب مشت و تی پا سگ

 

جواب نامه ی من را نوشته ای با خون

که: دوره دوره ی خون خوردن است.

                                              امضا: سگ

 

تدارکات قشنگی است ، اينکه آمده ای

به ديدن من هم با تفنگ هم با سگ

***

دل م خوش است به روزی که از صبوری ی من

سگ استخوان شود و پاچه های دنيا سگ

س سلا     چه جوری باید بنویسم ش؟
این کلمه رو شاید مدت هاست که نشنیده م.

 ازاعتراف به اینکه  همه ش تقصیر خودمه هیچ ابایی ندارم تازه یه خورده عقده هام رو هم خالی می کنه. فکر می کنم اگه آدم دست کم بتونه تلافی یه چیزی رو از سر خودش در بیاره شاخ غول پنبه کرده.البته من با پنبه زیاد سروکار ندارم!! گاهی توی گوشام می ذارم اما خدایی ش دلم لک زده برای شنیدن حتی یه نقطه که بشه اسم ش رو صدا گذاشت.

می دونم همتون نقطه چین شدین و دارین فاصله ها رو کم می کنین اما ببخشین اگه من گاهی وقتا مجبور می شم برم برای یه مدت پنبه هایی رو که خریده م بچسبونم روی سمعکی که روزمرگی برای زندگی کردن بهم هدیه داده.

 خيلی وقته می خوام بيام. نتونستم.يعنی نمی شد که بيام. آدم توی هچل که می افته ديگه افتاده. مثل هچل

                  [برو يه لقمه نون در بيار و دستت رو بچپون توی جيب سوراخ ت.]

منم خواستم ببينم چی داره توی اون سوراخ وول وول می کنه.هميشه ی خدا هم که اون داخل يه قنات بزرگه با چندتا ۱۰تومنی که:   قربونت دو ـ سه نخ سيگار بده تا برات بکشيم              ما که از زمين و زمون کشيدی م بذار اين بچه ققنوس ها هم اينقدر روی لبای ما ويراژ برن که همه جا رو به آتيش بکشن. بالاخره يکی شايد پيدا بشه و با پشت بيل ما رو خاموش کنه.    

 اما همه ی اينا خياله. تا وقتی کلمه ها مثل زغال روی سلولای مغزت آروم می گیرن دلت می خواد ناآرومی کنی و سیاوشون بگیری. جرقه های شعر، بال بال زدن « تک تکک »هاییه که می تونه تو رو ببره روی یه شهر و کلی آدم نشون ت بده. از اون بالا می شه کاتالوگ رنگ ها رو دید.

حالا، هم سلام   هم خداحافظ